เพื่อนรักในความทรงจำสีชมพู

เรื่องราวที่ผ่านมาแล้วหลายปี แต่ฉันยังจำมันได้อย่างแม่นยำ
เอ....ถ้าผ่านมาหลายปี ก็แสดงว่าฉันอายุมากแล้วน่ะสิ คิดแล้วแสลงใจจริงๆ

เรื่องมันมีอยู่ว่า

เมื่อราวๆ 5-6 ปีที่ผ่านมา ฉันเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย
ฉันเป็นคนที่เข้ากับใครก็ได้ ไม่ค่อยเรื่องมาก ไม่ค่อยใส่ใจ
หรือคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องต่างๆ นั่นทำให้ฉัน ค่อนข้างมีเพื่อนมากมาย
นอกเหนือจากกลุ่มที่สนิทๆกัน รวมทั้งเพื่อนๆ ผู้ชายก็สามารถ เล่นแรงๆ
หรือแกล้งฉันได้ โดยที่ฉันไม่ร้องไห้ บีบน้ำตา ให้น่ารำคาญ แล้วนี่แหล่ะมั๊ง
ถึงทำให้ มีเพื่อนคนหนึ่ง แกลังฉันได้ทุกวี่ทุกวัน โดยที่ฉันไม่เคยปริปากบ่น
(ก็เค้าตัวใหญ่มาก ใครจะไปกล้าหือล่ะคะ) เพื่อนคนนี้ชื่อว่า คุณป่าน

วันหนึ่งฉันได้มีโอกาสไปเรียนพิเศษที่บ้านอาจารย์
เพราะเพื่อนแนะนำมา ก็ไปกันทั้งกลุ่ม 5 คน แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นตรงหน้า
เพื่อนห้องเดียวกับฉัน เค้านั่งเรียนอยู่ที่นี่นานแล้ว จะเป็นใครไปไม่ได้เลย
นอกจาก คุณป่าน อะไรกันนี่
วันจันทร์ วันศุกร์ก็เจอกันอยู่แล้ว เบื่อมากๆแกล้งฉันได้เกือบทุกวัน
แล้วฉันจะต้องมาเจอกับนายที่นี่อีกหรือ ในใจฉันเริ่มคิดหนัก แต่เพื่อ อนาคต
ฉันจะมาเรียนพิเศษนี่นา ก็เลย ทนเรียนต่อไป

ผ่านไป 1 เดือน เพื่อนๆในกลุ่มของฉัน คนหนึ่งเค้าเรียนค่อนข้างเก่ง
เค้าบอกว่าอาจารย์ สอนแต่ในบทเรียน ไม่พัฒนาความรู้ เลยเลิกเรียนไป
ส่วนที่เหลือ ก็ บอกว่าเรียนไม่เข้าใจ เลยเลิกเรียนไปอีกเช่นเดียวกัน
แต่ฉัน ... ฉันว่าฉันเรียนค่อนข้างเข้าใจนะ ทำข้อสอบได้แบบมั่นใจมากขึ้นด้วย
ฉันก็ตัดสินใจเรียนต่อไป ตอนนี้ก็เหลือเพียง ฉันกับคุณป่าน ที่ต้องเรียนอยู่ด้วยกันตลอด
อาจารย์ให้แบบฝึกหัดมาทำ ฉันกับคุณป่านก็จะรีบทำให้เสร็จเรียบร้อย
ก่อนเวลาที่กำหนด เพื่อที่จะได้ออกไปเดินเล่น ยืดเส้น ยืดสาย
หรือหาซื้อขนมมากินกัน อย่างสนุกสนาน เราเริ่มคุยกันมากขึ้น
ในช่วงเวลานี้ คุณป่านโทรมาหาฉันที่บ้านทุกวัน เค้าจะถามเรื่องการบ้าน
หรือ แบบฝึกหัดที่จะต้องทำ แล้วก็คุยเรื่องทั่วๆไป
คุยกันทุกๆวัน ซึ่งนานมากๆ บางวัน ก็หลับคาโทรศัพท์ บางวันก็คุยกันจนเช้าเลยก็มี
เราเริ่มคุยกันหลายๆเรื่อง เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ก็แค่ที่เรียนพิเศษ
และก็ทางโทรศัพท์เท่านั้น ส่วนที่โรงเรียน เราก็ ไม่ค่อยได้พูดกันเท่าไหร่
นอกเสียจากเวลาที่ คุณป่าน มาขอฉันลอกการบ้านเท่านั้น -*-

ครั้งนึงฉันมีปัญหากับเพื่อนในกลุ่ม ฉันคงไม่ค่อยตามใจเพื่อนๆเท่าไหร่
แล้วก็เหมือนฉันชอบทำตัวแปลกแยกล่ะมั๊ง ดูจากที่เค้าไม่เรียนพิเศษกัน
แต่ฉันก็จะเรียนต่อไป ช่วงนั้น มันแย่ท่สุดในชีวิต แล้วฉันก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร
ไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟัง ฉันไม่ผิด แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจฉัน
คนเดียวที่ฉันกล้าร้องไห้ แล้วเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับปัญหาของฉันได้ก็คือ คุณป่าน
ระยะเวลา เกือบๆ 1 เดือน ฉันค่อยๆรู้สึกดีขึ้น
จากคำแนะนำ แล้วก็คำปลอบใจของ คุณป่าน เค้าไม่ใช่ทำให้ฉันซึ้งนะ
เค้าปลอบแบบทำให้ฉันตลกมากกว่า แต่ลึกๆแล้ว ฉันรู้สึกได้
ว่าเค้าก็เป็นห่วงฉันไม่น้อย

จนในที่สุด เพื่อนๆเข้าใจฉันมากขึ้น หูตาสว่างขึ้น เหตุที่เป็นแบบนั้น
เพราะมีเพื่อนคนนึงในกลุ่มของฉันนั่นแหล่ะ เป็นคนยุยงส่งเสริม
ให้เพื่อนๆในกลุ่มที่เหลือเกลียดฉัน ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็จับใจความได้ว่า
ฉันทำคะแนนสอบวิชาคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม
แล้วเพื่อนคนนั้นก็กล่าวหาว่าฉัน รู้ข้อสอบล่วงหน้า จากอาจารย์ สอนพิเศษ
โธ่..เพื่อนฉัน เอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย ?
เพื่อนบางคนขยายความให้ชัดเจนเลยว่า มันอิจฉาแก ที่แกได้คะแนนเต็ม
แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ ฉันถือคติว่า เมื่อฉันไม่ผิด ฉันก็ไม่ใส่ใจ
และไม่คิดที่จะขอโทษ นี่ฉันเป็นคนนิสัยไม่ดีจริงๆด้วยแฮะ .. คุณว่ามั๊ย ?

หลังๆเพื่อนเริ่มแซวฉัน ว่าคุณป่าน ชอบฉัน มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน
ฉันแอบคิดอยู่ในใจ ฉันไม่เคยคิดกับคุณป่าน
มากไปกว่าเพื่อนต่างเพศที่สนิทที่สุด เท่าที่ฉันเคยมีมา
แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพราะคุณป่านไม่เคยพูดอะไรกับฉันเกี่ยวกันเรื่องนี้เลย
แล้ววันหนึ่ง เราก็จบการศึกษาชั้น มัธยมปลาย ทุกคนแยกย้ายกันไป

คุณป่าน ก็ยังติดต่อกับฉันอยู่เรื่อยๆ คุยกันหลายเรื่อง
และการเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 เทอมที่ 2 ของฉันทำให้ฉันเริ่มมีหวานใจ
เป็นตัวเป็นตนซักที ( พิมพ์ไปก็เขินไปนะคะ ^^)
แล้วฉันก็ไม่ลืมที่จะบอกคุณป่านด้วยเหมือนกัน แต่....หลังจากวันนั้น
คุณป่านก็คุยกับฉันน้อยลง แล้วฉันก็ช่างเป็นเพื่อนที่ดีซะเหลือเกิน
ไม่ติดต่อกลับไปหาคุณป่านเหมือนกัน มัวหลงใหลหวานใจอยู่นั่นเอง
ฉันคบกับหวานใจอยู่ราวๆ 1 ปีกว่า เราก็เริ่มมีปากเสียงกันเล็กน้อย
ฉันจึง ตัดสินใจโทรไปหา คุณป่าน เพื่อหาที่พึ่ง ฉันเริ่มแย่
แล้วคุณป่านก็เป็นที่ปรึกษาที่ดีให้กับฉันเหมือนเดิม แล้วเค้าก็บอกกับฉันว่า
เค้ามีแฟนแล้วเหมือนกัน จากที่ได้ยิน ฉันดีใจกับคุณป่านด้วย
ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น เพื่อนมีความสุข ฉันก็สุขด้วย
แล้วเราก็เล่าเรื่องของกันและกัน ให้ฟังอย่างสนุกสนาน
เราก็กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง เรื่อยๆมา
ถึงแม้จะนานๆ คุยกันทีก็ตาม

3 ปีผ่านไป ฉันเรียนอยู่ปี 3 ฉันตัดสินใจแล้วว่า
ฉันจะเลิกคบกับหวานใจของฉัน เพราะหลายๆเรื่องเราไม่ตรงกัน
และฉันก็รับไม่ได้ในบางเรื่องของเค้า ฉันไม่ลืมที่จะบอกให้คุณป่าน รับรู้
ช่วงนี้เป็นช่วงที่คุณป่าน ก็กำลังอกหักขั้นรุนแรงอยู่พอดี
เค้าดูเงียบ และขรึมกว่าปกติมาก
ช่วงนี้เหมือนเราเปิดใจให้กว้างขึ้นกว่าเดิมคุยกัน ช่วงนี้เอง
ฉันก็ได้รับรู้จากปากของคุณป่านเองว่า
เขาชอบฉันมาตั้งแต่ม.ปลายแล้ว
แต่ว่าเค้ากลัวฉันจะถูกเพื่อนๆล้อ เลยเงียบไว้
กะว่าเรียนจบม.ปลายแล้วจะบอกฉัน
แต่แล้ว ฉันก็ดันมีหวานใจขึ้นมาซะก่อนตอนปี 1
เป็นอันว่า คุณป่านก็ไม่เคยบอกฉันมาก่อนเลย เป็นเวลา เกือบๆ 5 ปี
โธ่ !! ทำไมนะ ฉันไม่เคยเฉลียวใจซักนิดเลยหรือไงเนี่ย แต่ก็สายไปแล้ว
เพราะฉันคงจะคบกับคุณป่านในฐานะ หวานใจ ไม่ได้แน่นอน
เพราะฉันมอบตำแหน่ง เพื่อนชายที่สนิทที่สุดของฉัน ให้เธอไปนานแล้ว
ซึ่งถ้า เราคบกันเป็นหวานใจกันจริงๆ
เราอาจจะ .. เลิกคบกันไปนานแล้วก็ได้ จริงมั๊ย ?

ความสัมพันธ์แบบเพื่อนของเรา
จะไม่ลบเลือนไปจากความทรงจำของฉัน
ขอให้เพื่อนคนดีคนนี้ของฉัน มีความสุขกับใครซักคนนึง
ที่เกิดมาเพื่อเธอแล้วกันนะ

... โชคดีตลอดไปนะ

คุณจะทำยังไงเมื่อคุณเจอเหตุการณ์เหมือนเธอผู้นี้ ... ?

เรื่องนี้เกิดขึ้นราวๆปี 2542 กว่าๆ ^^"

เธอชอบเล่น internet โดยชอบ Chat เป็นชีวิตจิตใจ
โดย Chat ผ่านโปรแกรมต่างๆ ซึ่ง 1 ในนั้นที่เธอชอบมากเป็นพิเศษ
ก็คือ ICQ เธอ Chat ทุกวัน วันละหลายๆ ชั่วโมง ซึ่งแน่นอน
เธอจึงเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะมาก แต่เป็นเพื่อนที่ Chat ผ่านทาง
โลก Cyber เท่านั้น .. ในชีวิตจริง เธอไม่ค่อยจะมีเพื่อน

ก็เพราะเธอเล่น Chat จนไม่ออกจากบ้านไปไหนเลยน่ะสิ
เธอจึงผูกพัน กับเพื่อนใน List ICQ ของเธอมากมายนัก
แม้ใน List ของเธอจะมีชื่อของบุคคลอื่นอยู่แล้วไม่ต่ำกว่า 800 รายชื่อ
เธอก็ยังจะมีคน Add มาคุยด้วย มากขึ้นทุกวันๆ

เพราะเธอเอารูปไปลงไว้ที่เวปโหวตรูปชื่อดัง เวปหนึ่งอีกด้วย
และที่ขาดไม่ได้ คือเธอลงหมายเลข ICQ ไว้ที่ใต้ภาพอีกด้วย
( เธอบ้า Chat มากค่ะ)

มีผู้คนมากหน้าหลายตามาคุยกับเธอ ซึ่งเป็นเพศชายไม่ต่ำกว่า 90 %
ในรายชื่อทั้งหมดที่มี ก็แน่ล่ะ ใครๆก็เป็นแบบนี้ล่ะ ฉันเชื่อแบบนั้นนะ
ชายก็ต้องอยากคุยกับหญิงเป็นธรรมดา ยิ่งไม่เห็นหน้าตากันด้วย
มีอะไรก็คุยกันไปจนหมด แม้แต่อาชีพการงานของพ่อแม่
ซึ่งจริงๆแล้วไม่เห็นจำเป็นต้องบอกเลย ฉันว่านะ - -"

แล้วอยู่ๆ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ..
เมื่อเธอได้คุยกับชายผู้หนึ่งใน List ICQ ที่เธอ Chat มาค่อนข้างนานแล้ว
เค้าขอนัดเจอตัวจริงด้วย ซึ่งเค้านัดที่ ห้างมีชื่อแถวรัชโยธิน (บอกชื่อไปก็จบละ)
เวลาที่เค้านัดก็คือ 2 ทุ่ม โอตายละสิ นัดบ้าอะไร 2 ทุ่มว๊ะเนี่ย (เธอคิด)

เธอจึงบอกปฏิเสธไปเพราะออกจากบ้านดึกไม่ได้
แต่จริงๆแล้วเธออยากเจอเค้านะ ให้ตายเหอะ
ในรูปเค้าหน้าตาดีมากมายเลยล่ะ ใครเห็นก็ต้องกรี๊ดสลบเป็นแน่
(ช่วงนั้น เธอไม่ได้คิดอะไร เพราะยังไม่มีข่าวเกี่ยวกับภัยร้ายทางเน็ตเท่าไหร่)
แต่เธอก็ต้องปฎิเสธไปอย่างเสียไม่ได้เธอยังเรียน ม.6 อยู่เลยนะ
ออกจากบ้านดึกๆคงไม่งามแน่ ...
(เธอค่อนข้างเรียบร้อย.... จริงๆนะ ไม่เชื่อเหรอ - -" )

หลังจากวันนั้น ชายคนนี้ก็เริ่มเผยธาตุแท้
เค้าเริ่มส่งรูป โป๊มาให้เธอดู .. อ๊าย ไรเนี่ย
เธอจึงไปปรึกษาเพื่อนที่เล่น Chat เหมือนกับเธอ ให้ช่วย
เพื่อนก็ Add ไป แล้วก็โดนเล่นงานอย่างหนักพอๆกับเธอ
ซวยแล้วไง ผู้ชายคนนั้น เริ่มพิมพ์หยาบคายมากขึ้นทุกวัน

และที่สำคัญเวปรูปโหวตของเธอ ก็โดนเค้าผู้นี้ไปโพสข้อความ
เสียๆหายๆต่อเนื่องกันทุกวัน จนเค้าต้องปิดรับ Comment
ของรูปเธอไปเลย ซึ้งเธอลบคนนี้ออก จาก List คิดว่าคงจบแล้ว

แต่ .. จุดวิกฤตในชีวิตเธอ มาเยือนอีกครั้ง
เมื่อวันนึง มีผู้คนมากหน้าหลายตา Add เข้ามาหาเธอ
จนไม่อาจนับจำนวนได้ โอ๊ะ..โอ หูแทบแตก
จาก List 800 คน เพิ่มขึ้นเป็น 1200 คนอย่างรวดเร็ว
แค่ชั่วข้ามคืน ........

อะไรนักหนาเนี่ย นี่ฉันกลายเป็นสาวฮอตตั้งแต่เมื่อไหร่ (เธอคิด)
แต่ผู้คนที่ Add มาล้วนแล้วแต่ ... โอ้ไม่อยากจะคิด
หยาบคายทั้งนั้น ทุกคนจงใจคุยเรื่อง xxx กับเธอ จนเธอสงสัยหนัก
จึงถามไปหลายคนว่าได้เบอร์ ICQ นี้มาจากไหน

ซึ่งคำตอบก็ชัดเจนจากชายผู้หนึ่งทันที เมื่อเค้าบอกว่า
ได้มาจากเวปหลุดโลก มันคือเวปโป๊นะน้อง
แล้วน้องก็ไปลงรูปไว้ที่นั่น พี่ก็ Add มานี่ไง
เห็นบอกว่า XXXXXX มากใช่มะ พี่ช่วย XXXXX ให้ก็ได้นะ
เค้าอธิบาย ชัดเจน แจ่มแจ้งมากๆเลยค่ะ

เวนแล้ว ชีวิตเธอ .. เธอจึงสมัครเบอร์ ICQ ใหม่ทันที
(ไม่เข็ดนะเนี่ยเธอ) แล้วก็ Add คนที่รู้จักจริงๆ เข้า List
จาก 1200 เหลือ 40 คนค่ะ - -"
โล่งขึ้นเยอะ .. มากๆ

แล้วอยู่ๆ มีโปรแกรม Chat ที่น่าสนใจอย่างมากเกิดขึ้น
เป็นการ Add คนคุยจาก E-mail เพื่อนแนะนำเธอมาค่ะ
เธอจึงลองเล่นดู .. มันคือ MSN

หลังจาก Chat จนอิ่มตัวจาก ICQ แล้วมาเจอ MSN แบบนี้
เธอชอบค่ะ ในตอนแรกเธอมีเพื่อนใน List MSN 3 คน
โห สงบสุดแสน แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีเพิ่มเลยนะคะ ไม่รู้จะยังไง

จนเธอ ลง E-mail ของเธอที่เวปโหวตรูป
(เวปอีกอันนึงนะ อันที่มีปัญหาถูกปิดไปแล้ว - -")
ก็มีเพื่อนตามสมควรใน List ค่ะ ชอบมาก ต้องสนิทจริงๆ
ถึงจะ Add มาคุยกัน แบบนี้ก็สบายใจค่ะ
จากวันนั้นเป็นต้นมา เธอก็เลิกเล่น ICQ ไปเลย
แล้วก็ลบโปรแกรมที่ว่าออกจาก Computer ของเธอทันที
ลาก่อน ICQ ....

มาถึงจุด .. ตื่นเต้นแล้วนะคะ ^.^

หลังจากเลิกเล่น ICQ ได้ราวๆ 2 ปี
เที่ยงคืนของวันนึงมีโทรศัพท์มาที่บ้าน เธอหลับอยู่
น้องชายเธอรับสาย ปลายสายขอคุยกับเธอ
น้องชายเลยปลุกเธอขึ้นมา งัวเงียมาเลยล่ะ

พอคุยกันเค้าก็ถามว่าจำได้มั๊ย ..
ใครจะไปจำได้ละคะ ตอนเที่ยงคืน แล้วเพิ่งตื่นเนี่ย
คุยไม่รู้เรื่องเลย เค้าเลยวางไป แล้วบอกจะโทรมาใหม่

วันต่อมาเค้าก็โทรมาอีก เค้าถามว่าจำได้มั๊ย
เค้าบอกชื่อเค้ามา และบอกว่าเคยคุยกับเธอใน ICQ
วันนี้เธอมีสติดีแล้ว เธอก็พยายามนึกว่า
มีชื่อนี้ใน List หรือไม่

เค้าก็โทรเข้าบ้านเธอหลายครั้ง แล้วก็รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอเยอะแยะ
เค้าจำทุกอย่างเกี่ยวกับเธอได้ แต่เธอ เอ๋อ...ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เธอเริ่มจะสนใจคนๆนี้อยู่ไม่น้อย
เค้าเป็นใครหนอ.. ? เค้ามาจากไหน.. ?
ทำไมถึงจำอะไรได้มากมาย ทั้งๆที่เธอจำไม่ได้เลย
เค้าบอกว่าเค้ารอเธอมานานมาก แต่ก็ไม่เคยเจอชื่อของเธอ
ออนไลน์ใน ICQ เลย ถึงได้ลองโทรมาหาดู ..

เค้าต้องค่อนข้างสนิท เค้าถึงมีเบอร์บ้านของฉันด้วย
ฉันไม่ได้ให้เบอร์ใครง่ายๆขนาดนั้นนะ (เธอคิดหนัก)

แต่เรื่งมันตั้ง 2 ปีผ่านมาแล้ว ฉันจะจำมันได้ยังไง
ไม่เคยติดต่อกันเลย แต่ทำไมเค้าจำได้ล่ะ .. นี่แหล่ะที่เธอคิดหนัก

เธอจึงไปโหลดโปรแกรม ICQ มาลงเครื่องของเธออีกครั้ง
แล้วก็เข้าไปดู (เธอจำหมายเลข และ พาสเวิดได้ เธอแอบภูมิใจเล็กๆ)
แล้วก็มีอยู่จริงๆ 1 ใน 1200 คน มีชื่อเค้าอยู่จริง พร้อมข้อความ
ที่เค้าทิ้งไว้ ...

จากแปลกใจ กลายเป็นประทับใจ คนบ้าอะไรจะรอเธอได้นานขนาดนี้
ถึงเค้าอาจจะรอใครแบบนี้อยู่หลายๆคนก็ได้นะ
แต่เธอก็ประทับใจสุดๆล่ะ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

คุณเคยรอใครแบบนี้บ้างมั๊ยล่ะ
คนที่ไม่เคยเจอหน้าแม้แต่ครั้งเดียว
แต่ก็ยัง รอ .. ที่สำคัญ รอเกือบ 3 ปี

หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ ของเธอก็เพิ่มมากขึ้น
เมื่อเธอให้เบอร์โทรศัพท์มือถือ ไปแทนเบอร์บ้าน
ซึ่งแน่นอน เธอคุยกับเค้าวันละหลายชั่วโมง จากมือถือ
นี่เค้าต้องบ้าแน่ๆ โทรหาเธอทุกวันๆละ 1 ชั่วโมงอย่างต่ำ

ค่าโทรศัพท์ต้องบานแน่ๆ แต่เรื่องของเค้าสิ
เค้าอยากโทรมาเอง แล้วเธอก็ชอบที่จะคุยกับเค้าด้วยล่ะ ^^"
คุยกันผ่านโทรศัพท์ก็หลายเดือน

จนวันนึงเธอบอกข้อมูลบางอย่างที่ช่วยในการทำงานของเค้า
นิดหน่อย เค้าก็แบบว่าจะมาเลี้ยงข้าว ขอบคุณ ทั้งๆที่ไม่ต้องก็ได้
แต่เธอก็อยากเจอกับเค้าอยู่แล้ว จึงตอบตกลงไปทันที

แล้วเธอกับเค้าก็ได้เจอกัน ................

จากวันนั้นถึงวันนี้ ก็ 1 ปีกว่าแล้ว
เธอกับเค้าเป็นแฟนกัน แล้วก็รักกันมากด้วย (รึเปล่า?)
หุหุ .. ยังไงเธอก็รักเค้าแหล่ะ เดือนตุลาคม ก็จะเป็นวันครบรอบ
ที่คบกัน จริงๆแล้ว เธอเผลอใจไปตอนไหนไม่รู้
เลยไม่อาจหาวันครบรอบที่ตกลงเป็นแฟนที่แท้จริงได้

แต่ก็กำหนดไว้แล้วล่ะว่าวันครบรอบ คือวันหนึ่งในเดือนตุลาคม
เธอหวังว่า จะมีวันครบรอบแบบนี้ ต่อไปอีกเรื่อยๆ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ยังจำคำถามตอนต้นได้มั๊ย
คุณจะทำไงเมื่อคุณเจอเหตุการณ์เหมือนเธอผู้นี้ ... ?

ถ้าเป็นฉัน .. ฉันก็จะทำเหมือนเธอคนนี้แหล่ะ
คนอะไรรอเราได้นานขนาดนี้ ปลื้มแย่เลยเนอะ .. :)